Nowa droga i niespodziewane wyznanie?

        Minął miesiąc odkąd razem z dziewczynami przybyliśmy do Królewca. Miesiąc. Czas naprawdę potrafi szybko lecieć, gdy ma się na głowie próby poznania czegoś czego już nikt nie pamięta. A przynajmniej większość. Nawet dziewczyny odczuwały skutki siedzenia w mieście. No na pewno Iris, bo Xian biegała po ulicach za nowymi ofiarami. W końcu nawet strażnicy dali sobie spokój z polowaniem na „wygłodniałego” sukkuba. Iris natomiast postanowiła doprowadzić dom do stanu jako takiego użytkowania. W niedługim czasie znikły kurze, podłogi jakby stały się mniej brudne a książki były poukładane. Książki. Nie wiem jakim cudem bezdomni nazbierali ich aż tyle ale dobrze, że były.

- Możesz jeszcze raz powtórzyć? - Zapytałem sennym znudzonym głosem. Siedziałem nad tym już z trzecią godzinę i powoli dostawałem migreny.

- Zrób sobie przerwę, chłopcze. - Zaproponował Jack – Nie od razu Królewiec zbudowano.

        Odłożyłem pióro oraz starą książkę. Oczy piekły mnie od wpatrywania się w małe litery, ale mimo to czułem nieodpartą ciekawość. Takich mikstur i rytuałów jeszcze nie widziałem. Nawet za czasów, gdy miałem dom. Dom w mojej wiosce. Dom, który straciłem. Dom, gdzie spoczywa Janna. Brakuje mi jej, chociaż chyba powoli zaczynam coś czuć do Iris. I albo to moja wyobraźnia albo i ona coś czuje do mnie.

- Skąd znasz to całe... jak temu było? - Spojrzałem wymownie w sufit. Akurat jakiś pająk, chyba ostatni ocalały ze sprzątania, zawijał w sieć jakiegoś owada.

- Voodoo. - Przypomniał mi Jack – I nim straciłem wzrok dużo podróżowałem. Dużo widziałem i poznałem wiele rzeczy.

- Na czym ono w ogóle polega? Po co mi te rytuały?

Jack westchnął. Jak zwykle zadawałem sporo pytań. Czasami za dużo.

- Każdy rytuał czemuś służy. To trochę jak zaklinanie przedmiotów przez magów. Z tą różnicą, że nie nasycasz ich manną a prosisz duchy o wsparcie. Czasami nawet zmuszasz je by to zrobiły.

- Czy to nie sprzeczne z naturą szamanów? - Wyprostowałem się. Pamiętam, że nie raz mówiono mi, że duchy należy prosić o wsparcie. Nigdy nie należy ich do tego zmuszać.

- Zależy. - Jack usiadł obok mnie. W blasku świecy wyglądał jak ojciec tłumaczący coś synowi – To w pewnym sensie też jest szamanizm. Tylko, że starszy i bardziej... pierwotny. Można by nawet rzec, że to pierwsza forma szamanizmu.

        Zatkało mnie. Jeśli to była pierwotna natura szamanów to wolę nawet nie myśleć jaką mocą dysponowali. Z tego co już się nauczyłem, mogłem śmiało wywnioskować, że od owych szamanów wywodzą się czarnoksiężnicy oraz nekromanci. W książce, która teraz leżała przed mną były właśnie wzmianki o czymś podobnym do nekromancji. To właśnie ona sprawiła, że zacząłem się bardziej zastanawiać nad tym kim jestem, ale też nie pozwolę by jakaś książka mieszała mi w głowie. Powolne kroki na schodach sprowadziły mnie na zimę. Wkrótce moim oczom ukazała się przemoczona Iris.

- Takiego deszczu jeszcze nie widziałam. - Skomentowała wyciskając deszczówkę z włosów ściskając je jak mokry ręcznik – Xian wróciła?

Potrząsnąłem głową. Sukkub lubił pojawiać się później niż przewidywano. Ale zawsze z zadowoloną miną. Tym razem było trochę inaczej. Gdy w końcu się pojawiła wyglądała na mało zadowoloną.

- Łowy się nie powiodły? - Zażartowała Iris, która doprowadziła się już do porządku.

- Nie za specjalnie. - Skrzywiła się. I od razu spojrzała na mnie. Wiedziałem co chodziło jej po głowie – Może mnie pocieszysz, Eli? - Zapytała z nadzieją w głosie. Nawet teatralnie zatrzepotała rzęsami.

- Prędzej ci się biust skurczą niż dam się wykorzystać. - Odparłem z ironią. Ale wystarczyło by wywołać uśmiech na twarzy Iris – I nie nazywaj mnie Eli!

- Może jeszcze ożenisz się z driadą?

- Wolę driadę niż zboczonego sukkuba. - Zapadła cisza.

        Dopiero po chwili dotarło do mnie jaką głupotę palnąłem. Spojrzałem na Iris. Wyglądała na sparaliżowaną. Jednak po chwili spłonęła rumieńcem i wybiegał z pomieszczenia rzucają krótkie „Musze wyjść!” . Xian również wyglądała na skołowaną. Tylko Jack siedział i bawił się kciukami z uśmiechem na twarzy.

- Co z Tobą jest nie tak? - Zapytała Xian. Wyglądała jednak jakby ktoś strzelił ją w twarz.

- Gdyby to wiedział? - Odparłem podnosząc się z miejsca – Lepiej jej poszukam.

Ruszyłem w stronę schodów i stawiając stopę na pierwszym stopniu spojrzałem na wciąż skołowaną Xian.

- Wiesz... - rzuciłem z mała satysfakcją. Zbyt długo znosiłem jej docinki, a dziś udało mi się ją skołować. Czułem satysfakcję. - Chyba wszystko jest ze mną nie tak.

Z uśmiechem opuściłem pomieszczenie. Wyszedłem na ulicę. Deszcz faktycznie nie należał do normalnych. Duże i ciężkie krople deszczu rozbijały się jak szklane kule. Westchnąłem i ruszyłem przed siebie. Dobrze wiedziałem, gdzie szukać Iris. Przez ten miesiąc upodobała sobie pewną kryjówkę, o której nie wiedziała ani Xian ani nikt inny. A ja poznałem ją przez przypadek. Mam tylko nadzieję, że uda się nam porozmawiać.

Elias

[Musiałem zmienić jedno słowo... Ale koncepcja została ta sama :D]